Απαραίτητη στα παλιά πατητήρια, καθώς και το αντίστοιχης κατασκευής ξυλόφτυαρο.
Εικόνες άλλων εποχών. Τότε που σε κάθε "κατώϊ", σε κάθε καλύβι, σε κάθε "κούλα" της εξοχής απαραίτητο ήταν το πατητήρι.
Κύριο και εμπορεύσιμο προϊόν ανέκαθεν ο μούστος των Φούρνων - Υδρούσσας, του χωριού μου.
Απ' τα "πολίμια" στα "δερμάτια" κι' από εκεί φορτωμένα στα ζωντανά, στους εμπόρους των Καρλοβασίων κατέληγαν. Στα ξυλοβάρελα πρώτα φυσικά το κρασί της χρονιάς, της ιδιοκατανάλωσης!
"Μέτρα" και "γομάρια" οι μονάδες όγκου της εποχής, σε αντιστοιχία 4:1.
Τα τσίπουρα, κλεισμένα σε "κιούπια" και "φτίνες" μεγάλες. Παρέμειναν για να "θυμώσουν" ώσπου ν' ανοίξουν τα καζάνια της σούμας.
Με "φτινάδες" όμορφα στρωμένο και εφαρμοστά το δάπεδο των πατητηριών, για την αποφυγή διαρροών του πολύτιμου μούστου.
Διττός και ο λόγος χρησιμοποίησης ξύλινων εργαλείων. Αποφυγή φθορών και προστασία των ξυπόλητων ποδιών. Οι γυμνές πατούσες ήταν τα "κοφτήρια" της εποχής!
Όλα ξύλινης κατασκευής, κι' ο "τάλαρος" με τα σιδεροστέφανά του κι' η πρέσα με την τεράστια ξυλόβιδά της.
Πεύκο Σαμιώτικο και χέρια μαστόρων με ένα σκεπάρνι και πριόνι τα κατασκεύαζαν.
Το μεράκι όμως περίσσευε!
Στις πιρούνες και τα φτυάρια την καρδιά του κορμού χρησιμοποιούσαν, λογίζονταν το ζόρι, έπρεπε νάταν αντοχής.
Αντικείμενα και ονοματολογίες που χάνονται σιγά-σιγά στις μέρες μας. Καθώς επίσης μέθοδοι και πρακτικές που τις άγγιζε η πείρα , η σοφία των χρόνων που περνούσαν από γενιά σε γενιά.
Επανερχόμαστε;
Υπάρχει τάση τελευταία, ειδικά στο πολύ δύσκολο μονοπάτι της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοποίησης.
Μιλάμε για βιοδυναμικές καλλιέργειες!
Για οινοποίηση ήπιας παρέμβασης! Παρήγορο.
Ας κοιτάξουμε πίσω. Ας θυμηθούμε κι ας αντιγράψουμε τους παλιούς, όσο είναι καιρός.
Στο κάτω κάτω ποτέ η ποσότητα δεν ήταν συνυφασμένη με την ποιότητα ή το κέρδος.
Αντικρύζοντας την πιρούνα στον τοίχο ο τετράχρονος εγγονός μου πρώτη φορά, με έκπληξη με ρώτησε:
- Παππού, το πιρούνι που τρώει ο γίγαντας ειν' αυτό;!!!
