Πυκνώνουν και πάλι πάνω από την Ελλάδα τα εκ Εσπερίας νέφη.
Πυκνώνουν και «φορτώνουν» νέες οικονομικές νεροποντές στα κεφάλια των στερημένων και αδικημένων. Όλων εμάς που προσβλέπαμε πως μετά την άκριτη «κρίση» και τον εγκλεισμό της πανδημίας, θα ξαναπέρναμε τη ζωή μας στα χέρια. Αντ’ αυτού ο θάνατος επελαύνει κατά κύματα, σε τέταρτη, πέμπτη και βάλε εκδοχή. Σε δεκαπεντέμισι χιλιάδες ανθρώπους, χαμένους!
Τους κονκισταδόρες, τους καλωσορίζουμε κάθε τρεις και λίγο. Υποδοχές εν χορδαίς και τυμπάνοις κι ας ήταν αυτοί που μόνιμη έγνοια τους είχαν να μας εξανδραποδίσουν, να μας συνθλίψουν ως λαό, να μας μετατρέψουν σε Ευρωπαϊκές «Φιλιππίνες» για να έρχονται να λιάζονται και να συνουσιάζονται οι υπήκοοί τους, με την κάλτσα μέσα από το πέδιλο. Γκαρσονάκια και πόρνες, μας θέλουν, με φόντο την μπετοστεφανωμένη πλέον Ακρόπολη.
Παροδηγημένος ο μέσος «νοικοκύρης», βλέπει το σπιτάκι του να παγώνει γιατί η ΔΕΗ ανεβάζει στα ουράνια το τιμολόγιό της, το ψυγείο του άδειο λόγω αυξήσεων και κόντρα αυξήσεων στα βασικά αγαθά διαβίωσης, στο μαγαζάκι του να μην πατάει άνθρωπος, τις υποχρεώσεις του να αυξάνονται, τα έσοδα να συρρικνώνονται, τις ασφαλιστικές του εισφορές να μένουν απλήρωτες, τα παιδάκια του να παραμένουν εκπατρισμένα έναντι πινακίου… εργασίας, τα γερόντια να στερούνται ως και το παξιμάδι, την ελπίδα του, σκισμένη γαλανόλευκη.
Κι εκεί, που ανέτοιμος για όλες αυτές τις επιβουλές, για όλη αυτήν τη συμπίεση, ξάφνου, ανακαλύπτει τον «εχθρό». Να τον! Από κάπου, του εμφανίζουν έναν όποιο «εχθρό», αρκεί να του πάρουν τη σκέψη από τους αληθινούς αίτιους και υπαίτιους της κατάντιας του…
«Εχθρός» κι ο γείτονας, «εχθρός» κι ο ανταγωνιστής. «Εχθρός» κι ο φίλος, αρκεί να μη συμφωνεί με εκείνα που μας έχουν καρφωθεί στο κεφάλι. Κι ο ιδιόρρυθμος, κι ο ιδιαίτερος, κι ο διαφορετικός, κι ο ίδιος… Και σα να μας προέκυψε ένας όψιμος «τσαμπουκάς» είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε ανά πάσα στιγμή και για την πιο μικρή αιτία. Πόσο αναίτιο θυμό κουβαλάμε άραγε;
Πέρα από τους εξυπνάκηδες και την επικίνδυνη –λόγω των ημερών- ρητορική τους, οι καιροί ου μενετοί. Και σ’ αυτήν την ιστορική επέτειο του ΟΧΙ, η βελόνα στο γραμμόφωνο της έρμης πατρίδας, έχει κολλήσει στα «ναι».
Ναι, στην υποβάθμιση της καθημερινής διαβίωσης-που κατάντησε απέλπιδος αγώνας επιβίωσης.
Ναι στις υπερπλήρεις ΜΕΘ και τους κακοαμειβόμενους γιατρούς, που ολομόναχοι στηρίζουν τη μάχη κατά της πανδημίας.
Ναι, στις συνταγματικά κατοχυρωμένες «θυσίες», που μόνο ο λαός τις κάνει…
Ναι, στη φοροεισπρακτική πολιτική.
Ναι, στον ακατάργητο, καταργημένο ΕΝΦΙΑ.
Ναι, στην καταστρατηγημένη παιδεία.
Ναι, στην επί μακρόν νοσούσα υγεία.
Ναι στις υποσχέσεις που ποτέ δε πραγματοποιούνται…
Ναι, στους μισθούς της πείνας.
Ναι, στους μη πεπαιδευμένους ηγήτορες.
Ναι, στους εκφυλιζόμενους και εξευτελισμένους συναλλασσόμενους και συναλλαγμένους.
Ναι, στην παντοκρατορία του «δήθεν» και της αρλούμπας.
Ναι, στους κλειδοκράτορες και τους τηλεοκράτορες.
Ναι, στην επιβαλλόμενη επιβουλή όσων αποτελούσαν αξίες.
Ναι, στον εφησυχασμό.
Ναι στους φελλούς, ναι και στα καλάμια.
Ναι στους υπερφίαλους, ναι και στους πολιτικά φλύαρους.
Ναι στους θορυβώδεις, ναι και στους σκαιούς.
Ναι στους αποδομούντες, ναι και στους βυσσοδομούντες.
Ναι στους υποκριτές, ναι και στους αγορητές.
Ναι στους λαοπλάνους, ναι και στους εξουσιολάγνους.
Είναι, δραματικά απελπιστικό, να εκπίπτει διαρκώς η συζήτηση από τα τόσα μας ευδιάκριτα προβλήματα σε συζητήσεις περί όνου σκιάς και επιπέδου χαμαιτυπείου.
Γι αυτό, ίσως πιο αναγκαίο από ποτέ, ανάμεσα στα τόσα μας σκιαγμένα «ναι», ας πούμε κι ένα «ΟΧΙ».
Όχι στα τόσα μας σκιαγμένα, υποταγμένα «ναι»!
Κι όχι, στον εκφασισμό της κάθε μέρας…
