Φέρνει από μόνο του το δώρο της εποχής του. Αν τυχόν βρεθείς μεσημέρι στην εξοχή και μέσα στην απόλυτη σιωπή ,βιώνεις την αίσθηση της παραδεισένιας ομορφιάς του ! Διάφανο , μελένιο ρέει από τις κυψέλες του Ουρανού. Τώρα που ένας Σεπτέμβρης, χαμηλών τόνων και αγνώστων προθέσεων, διατρέχει τις μέρες .
Φώς απαλό σαν μετάξι, διακριτικό και ντροπαλό ,καθώς χαμηλώνει από τη συννεφιά και κατακλύζει τη ψυχή σου. Γίνεται ένα μαζί της. Την γαληνεύει και την ταξιδεύει. Την προσκαλεί να πλεύσει σαν ακυβέρνητη βαρκούλα εντός του. Έρχεται σε χτυπάει στη πλάτη με συγκατάβαση δίχως να σε κρίνει και να σε καίει. Ο ήλιος σε σέβεται και σου χαμογελάει με νόημα. Σου δίνει δύναμη για να τα βγάλεις πέρα. Να λησμονήσεις για λίγο αυτά που σε βασανίζουν. Να δεις πως ο κόσμος έχει κι άλλες ελπίδες να μοιράσει.Τι κι αν ένας απειλητικός χειμώνας σε περιμένει στην επόμενη γωνία...
Ευλογίας φώς για όλους. Τροφοδοτεί την καρδιά του ανθρώπου, που ημερεύει και χαίρεται, που κάνει καρέκλα την πέτρα και τη ματιά του αχόρταγη σε τόσο φως!
