Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο κορονοϊός...
Από μεγάλο σόϊ, πλην όμως ο ίδιος άσημος. Ζούσε στη σκιά των συγγενών του μέσα στην αφάνεια και τη σιωπή. Δεν ήταν χαζός όμως...Όλα αυτά τα χρόνια έκανε υπομονή, άκουγε, μάθαινε κι ακόνιζε τα δόντια του με λύσσα. Ήταν μουλωχτός εν τέλει...Ώσπου μια μέρα αποφάσισε ν αποδείξει πως ήταν ο δυνατότερος των ιών και μάλιστα αυτών με την κορώνα. Τα προσόντα του πολλά, μα τα μεγαλύτερα το πείσμα, η αντοχή και το γεγονός ότι κανείς δεν ήξερε τα χούγια του. Επιπλέον μπορούσε να κυκλοφορεί αόρατος....Κατέβηκε λοιπόν μες στο χειμώνα, το κρύο και την παγωνιά και κουκούλωσε σαν παλιό παλτό τον κόσμον όλο...Μα τι κακός μουσαφίρης...Έφερε τα πάνω κάτω στη γη. Σκόρπισε θάνατο, πόνο και τρόμο κι όπως ήταν αόρατος, το βόλι δεν τον έπιανε..." Τώρα θα σας δείξω εγώ ανθρωπάκια που νομίζετε πως τα ξέρετε όλα" μούγκριζε. Έπεφτε πάνω τους και τα θέριζε σαν τα στάχυα στο σιτοβολώνα. Χασκογελούσε χαιρέκακα κάθε φορά που ξέφευγε από τις ανθρώπινες παγίδες και πανηγύριζε θριαμβευτής. "Τώρα θα καταλάβετε την αξία της ζωής και πως είναι να κινδυνεύετε από ένα τόσο δα πραγματάκι που το μάτι σας δεν το πιάνει..." Κι έμεινε ο κορονοϊός στη γη αμανάτι. Και παραμιλούσαν οι άνθρωποι. Και πήραν να στοχάζονται τα φταιξίματά τους τ ανεπανόρθωτα...Μα με το στοχασμό δουλειά δεν γίνεται. Ανώφελος είναι αν δεν γίνει πράξη.."Όταν τελειώσει το κακό..." σχεδίαζαν μετανιωμένοι για πολλά και διάφορα. Όταν..ονειρεύονταν . Όταν...αναπολούσαν τις μικρές χαρές που αποστερήθηκαν και που στα μάτια τους πια φάνταζαν τόσο μεγάλες...Όταν....Μα πόσο φοβόντουσαν τη δεύτερη συλλαβή αυτής της λέξης . Όταν..Πόσο τεράστιο και τρομερό, πόσο πολύτιμο εκείνο το-αν....
Φωτο Δημήτρης Κονδύλης
