Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και κλείνει ο ενιαύσιος κύκλος των μνημοσύνων της απώλειας εκείνου που οι θνητοί το λένε ζωή….
Κλείνουν και οι περσινές οι μνήμες που ανάτρεχαν στη στιγμή, στην καθημερινότητα, στη σχόλη, στην προσωπική γιορτή….
Σαν πέρσι τέτοια μέρα έμεινε η καρέκλα αδειανή, το κρεβάτι, το δωμάτιο, ένα σπίτι ολάκερο. Με τα μεγάλα και τα μικρά πράγματα αφημένα, μισοτελειωμένα… Αχ αυτά κυρίως τα ελάχιστα… οι λεπτομέρειες, οι συνήθειες, το κάτι τι…
Κι απόμειναν οι σκέψεις κουβάρι και τα δάκρυα ποταμός. Με τα γιατί να ξεσκίζουν τα σωθικά και τις κραυγές να ταράζουν το σύμπαν… Μονομαχίες ατέλειωτες με το Θεό και τη μοίρα, με την άδικη, την άξαφνη φυγή…
Το ετήσιο μνημόσυνο είναι το σκληρότερο όλων… Επειδή ακριβώς καταργεί την κάθε περσινή μέρα κι αφήνει τόπο στο κενό... Και η απώλεια περνάει στη διάσταση της αποδοχής της ερημίας και της σιωπής….
Σαν πέρσι τέτοια μέρα ήρθε το πένθος, ο θρήνος , ο οδυρμός… η κατάπληξη. Κι αίφνης γεννήθηκε η ανάγκη να πιστέψει κανείς στο μεταφυσικό και να φτάσει στον Θεό του. Να τον παραδεχτεί ως την τελευταία ίνα, να γονατίσει ταπεινωμένος και να γυρέψει συγχώρεση..Η πρώτη και τελευταία ελπίδα εκεί, επειδή του υποσχέθηκε την αντάμωση και τον βεβαιώνει ακατάπαυστα πως θάνατος δεν υπάρχει…. Μόνον εκεί…
Καλλιεργώ λουλούδια στα μνήματα. Επειδή δεν αντέχω την απουσία. Επειδή δεν παίρνω φωνή από πουθενά. Επειδή δεν αποδέχομαι την απώλεια… Κάθε μπουμπούκι που ανοίγει κι από μια κουβέντα. Κάθε φυλλαράκι κι ένας λόγος..Και τότε θαρρώ πως αλήθεια σε βρήκα και πως η φωτογραφία σου μου σκάει χαμόγελο πλατύ….
