......Δέσαμε στο Κόμπε και η αίσθηση ότι ακόμα κουνιόμασταν.
Ήταν πολύ δύσκολο κείνο το ταξίδι. Μέρες πολλές, βδομάδες μας πήγαινε κόντρα ο καιρός.
Τα στομάχια ακόμα πέτρα σφιχτά και τα γένια μόνο ψαλίδι τάπιανε. Ίσως νάφταιγε και η ορθοδρομία που διάλεξε ο Μυτιληνιός, νιόπαντρος καπετάνιος. Να δικαιολογήσει πάσχιζε κι' αυτός τα μίλια που δεν έβγαζε η χρονοταλαιπωρημένη μηχανή του 35ετούς θαλασσοδαρμένου βαποριού.
Ξινό μας βγήκε. Κάτω απ' τα Αλεούτια στον Ειρηνικό σε μεγάλο Βόρειο πλάτος καρδιά χειμώνα μας έβγαλε το τόξο. Και αβέρτα κύκλους μην πέσουμε στο μάτι. Πρώτος στην υποδοχή, μόλις ο γκάγκουέης πάτησε ντόκο ο " Κώστας". Έτσι μας συστήθηκε τσάτλα- πάτλα στα ελληνικά. Κείνος ο πανέξυπνος αεικίνητος και απροσδιορίστου ηλικίας, μικρόσωμος γιαπωνέζος.
Κλασσικός τύπος του λιμανιού, πιτσικόμης και γνώστης των αναγκών και της νοοτροπίας των ναυτικών. Περπατημένος και στο σίκ ντυμένος.
Προσέγγιζε κυρίως Ελληνικά πληρώματα. Κάτι θάξερε περισσότερο για τις αρετές πέραν της δεδηλωμένης ναυτοσύνης της φυλής.........
