Λογοτεχνικό Εργαστήρι

Χώρος συνάντησης για όσους αγαπούν να διαβάζουν και να γράφουν!

 
 

e-mail : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

«Το παιδί, μίλησε;»  (της Μαργαρίτας Ικαρίου)

Μίλησε πρώιμα, ως φαίνεται. Σα φιγούρα γκροτέσκο που απλά κουνάει τα χείλη. Ο αόρατος υποβολέας, με παιδικίζουσα φωνή, «διαφημίζει» τα αγαθά και τις παροχές της τεχνολογίας. Κινητής, ακίνητης και ασυγκίνητης.

«Μνήμες παλιές.....» ( Του Χρήστου Φούκη)

Συνεχείς και με διαδοχή οι αγροτικές δουλειές στα χωριά. Οι καλλιέργειες πολλές και εποχιακές, όλα έπρεπε να γίνουν στην ώρα τους μην πάρει η μιά καβάλα την άλλη όπως σωστά λέγαν οι παλιοί.

«Ποιος μου ’κλεψε τον τόπο μου;»  (της Μαργαρίτας Ικαρίου)

Ρώτησα τους περίοικους, μην τον είδανε. Πέρασα από όλα τα μαγαζιά της παραλιακής, μα δεν υπήρχε ψυχή εκεί να μου απαντήσει. Έτρεξα στην Αστυνομία και ζήτησα να γίνουν έρευνες. Μίλησα με τους διασώστες, μήπως στις αναζητήσεις τους ανάμεσα στα ερείπια, τον βρήκαν κάπου ημιθανή.

«Έφηβος, ετών ενενήκοντα»  (της Μαργαρίτας Ικαρίου)

Αποστρεφόταν την αρρώστια και την αδυναμία, τόσο όσο και την αδικία ή την ατιμία. Δεν άντεχε να έχει την ανάγκη των άλλων, να μη μπορεί να αυτοδιαχειρίζεται.

Δεν πίστευε κιόλας πως μπορούσε να υπάρξει άλλος που... «να τα κάνει καλύτερα» από κείνον. Κανείς που να 'χει δουλέψει όσο ο ίδιος, κανείς που να 'χει χορέψει τόσο πολύ, να 'χει τραγουδήσει για «δυο μικρά χειλάκια βελουδένια», να 'χει τρυγήσει τόσο καλά μοσχάτα σταφύλια, να 'χει μαζέψει τόσες χαμάδες, να έχει οργώσει τα πατρογονικά χώματα, πιο σωστά...

Public Enemy  ( Του Λουκά Τζόγια )

… Μη ξεχάσεις τίποτε, πόση τέχνη αφήσαμε σε κείνο το σπίτι που πρωτοκάναμε έρωτα, στους φορτισμένους τοίχους ,στα πνιγερά θεμέλια και πόση πήρα μαζί μου κρυμμένη μέσα στο σκισμένο μου πουκάμισο, μέσα σε κάθε απόμακρο βήμα απ΄ το θάνατο μαζί σου.

«Άνθρωποι που έχουν τον πόνο, προσκεφάλι» (της Μαργαρίτας  Ικαρίου)

Ξυπνούν ή κοιμούνται; Δεν ξέρουν πια. Σα να βυθίζονται στην ανυπαρξία, μόνο που όλο αυτό έχει πόνο, πολύ πόνο. Σκληρό πάλλευκο φως διαπερνά τα βαθουλωμένα κλειστά βλέφαρα. Ήχοι αναπνευστήρα και ιατρικών μηχανημάτων, ο αδύναμος χτύπος της καρδιάς, η διασωλήνωση, η φωνή που δε λέει να βγει, οροί και ενδοφλέβιες. Σκηνικό απομόνωσης, σαν από ταινία τρόμου ή της πιο νοσηρής επιστημονικής φαντασίας. Ένας μοχθηρός, απροσπέλαστος εχθρό και μια διαρκής μάχη για όλη την ανθρωπότητα που βιώνει τον αόρατο εφιάλτη, σε πολλά κύματα.

©2021 Idyli. All Rights Reserved. Powered by New Age IT